LVMH’nin patronu Bernard Arnault’tan Le Monde’daki ‘Hanedan’ın zehri’ yazısına ‘Mersi’li ama sert yanıt

Burak ARTUNER

Le Monde’daki son yazının başlığı, “LVMH’nin kalbindeki zehir olan Bernard Arnault’un halefiyeti” ydi.

LVMH grubunun üst düzey yöneticileri olan Delphine, Antoine, Alexandre, Frédéric ve Jean’ın aralarındaki anlaşmazlıklar, kavgalar irdeleniyor ve Bernard Arnauld’un kendisinden sonra gelecek beş çocuğunu titizlikle hazırladığına, ancak hepsinin LVMH içindeki sorumluluk pozisyonu vermesinin hem ailesini hem şirketleri zayıflattığı vurgusu yapılıyordu.

Le Monde’un yazısında Bernard Arnault’un iki evliliğinden olan beş çocuğu arasındaki “rekabetleri” ve ikinci eşi Hélène Mercier ile milyarder damadı Xavier Niel arasındaki soğuklukları ayrıntılı biçimde inceliyordu. Kardeşler arasında, hatta her birinin eşi ve partnerleri arasındaki çatışmalar hanedan savaşına benzetiliyordu.

Yazıda, grubun bazı yöneticilerinin de “En iyi çözüm, onun yerine aile dışından bir lider seçmek olurdu,” düşüncesinin hakim olduğu ileri sürülüyordu.

Bernard Arnault, Le Monde’de yayımlanan bir haberin ardından “Merci” yani “Teşekkürler” ifadesiyle başlayan bir mektupla yanıt verdi.

“GÖRÜNÜŞE GÖRE SON KRALİYET AİLESİNİN BAŞIYIM”

Arnault’un ilk cümlesi “Görünüşe göre ben Fransa’nın son kraliyet ailesinin başıyım.” oldu.

Sonra şu ifadelere yer verdi: “Bunu Le Monde gazetesini okurken, çay içerken öğrendim. WhatsApp’tan haberdar olan çocuklarım, artık bana reverans yapmaları gerekip gerekmediğini sordular. Her zamanki gibi basit bir “Günaydın efendim” demenin yeterli olacağını söyledim. Kahkahalarla gülmeye başladılar. Sanırım haftanın en güzel anıydı.

Le Monde bu nedenle tüm imkanlarını seferber etmeye karar verdi: altı aylık bir soruşturma, projeye adanmış iki tam zamanlı gazeteci, altı çift sayfalık yazı dizisi ve Cuma günü sona eren bir seri. Bu, söylenmesi gereken bir sözü hak ediyor ve o söz de… teşekkür etmek.
1984’te Boussac’ın devralınmasından beri böyle bir muamele görmemiştim. O zamanlar bana “Terminatör” derlerdi. Ben “son kraliyet ailesi”ni tercih ederim: daha zarif ve Dior’un satışları için daha iyi.

Yanıt vererek bu diziye belki de umduğu ilgiyi, yani imzalı bir final bölümünü kazandırdığımın farkındayım. Olsun bakalım.
En azından tek bir amaca hizmet etsin: Ailelerin dağılmasına bel bağlayıp gazete satmaya çalışan herkes için enerji tasarrufu sağlasın. Onlar çok uzun süre bekleyecekler.
Tekrar başlayalım.”

“CUMHURBAŞKANLARINA FISILDADIM”

(…) Sonra, her cumhurbaşkanının kulağına fısıldardım. Suçluyum: Mitterrand, Chirac, Sarkozy, Hollande, Macron. Avenue Montaigne’de kalıp sadece köpeğimle konuşmalıydım. Tamamlayıcı olması açısından şunu da eklemeliyim ki, beş Amerikan cumhurbaşkanının yanı sıra üç İngiliz başbakanına, iki Alman şansölyesine ve bir Japon imparatoruna da fısıldadım. Bu fısıltılar hakkında tek kelime yok. Sadece Fransız fısıltılarının skandal olduğunu mu anlamalıyız? Gelirinin yüzde 75’i Avrupa dışında elde edilen bir grup için, yayın hiyerarşisi aklımı karıştırıyor.

Sırada “iş öncelikli strateji” var. Dolayısıyla, ürünlerinin büyük çoğunluğunu Fransa’da üreten ve ihraç eden bir grubun stratejisine ticareti de dahil etmesi oldukça dikkat çekici olurdu. Sonrakileri de merakla bekliyorum: L’Oréal güzellik ürünleri satıyor, Danone gıda sektörüyle ilgileniyor, Renault otomobil üretiyor, vb. Noel’e kadar beklememiz gerekecek.

Ancak uyaralım, LVMH ürünlerini satmakta sorun yaşamıyor, ama her yerde değil! Çin’e büyük ihracat yapan şirketler arasında, oradaki rejimin niteliğinden sorumlu tutulmayı kesinlikle hak eden tek şirket, Fransız lüks mallarını taşıyan şirkettir. Örneğin Airbus ve Çin havayollarına teslim ettiği 2.200 uçak, Çin’deki diğer birçok Fransız ihracatçı grubu gibi, sizin tarafınızdan aynı incelemeye tabi tutulmamış gibi görünüyor. Devamı gelecek!”

LVMH’nin patronu Bernald Arnault 5 varisiyle birlikte.

“KİMSE BENİ BAĞIŞ YAPMAYA ZORLAMADI”

Medya kuruluşlarına baskı yaptığı, vergi indirimlerini sevdiği eleştirileriyle ilgili de Arnauld, şunları yazdı: “(…) Daha sonra, medya kuruluşlarıma baskı yapacağım. Bu bölümü özellikle dikkatle okudum. Bu bölüm, hissedarı özel hayatında damadım olan bir günlük gazetede yayınlanıyor. Bir gün biri bana, sakin ve ironiden uzak bir şekilde, Fransız yayın bağımsızlığının tam işleyişini açıklamak zorunda kalacak. Bunu büyüleyici buluyorum. Eğitim için seve seve para öderdim.”

Sonra en sevdiğim: “Sanatsever ve vergi indirimlerinden hoşlanan.” Notre-Dame’ın yeniden inşasına 200 milyon euro katkıda bulundum. Polytechnique’de bir matematik araştırma enstitüsünü 50 milyon Euro ile finanse ediyorum. Paris’e ve Fransa’ya Louis Vuitton Vakfı’nı ve yıllık 1,5 milyon ziyaretçisini hediye ettim. Gerçekten de, Kültür Bakanı’nın önerisiyle 2003 yılında Fransız Parlamentosu tarafından kabul edilen çerçeve kapsamında Louis Vuitton Vakfı’nı finanse ettim. Başka bir deyişle: Cumhuriyet yasası, işletmeleri ve bireyleri kamu yararına bağış yapmaya teşvik ediyor; ben de bağış yaptım ve bu şüpheli görünüyor. Sistem bu kadar saldırgansa, o zaman asıl zorluk yasama organını bunu yürürlükten kaldırmaya ikna etmektir. Bu arada, ben bunun arkasındayım. Kimse beni zorlamadı.”

BEŞ GÜÇLÜ KİŞİLİĞİN EVİNDE NELER OLUR ?

(…) Son olarak, en önemli nokta: aile. Bir adam hakkında altı ay boyunca yazdıktan sonra, zihninizde kendinizi onun sofrasına davet etmeden duramazsınız. Orada beş çocuğumu, eşimi, yeğenlerimi buldum. Beş güçlü kişiliğin aynı evde, İtalyan operasına dönüşmeden birlikte çalışmasına olanak tanıyan bir nüans bulmayı isterdim.

Arnault’ların evinde, görünüşe göre, tartışmıyorlar, plan yapıyorlar; müzakere etmiyorlar, rekabet ediyorlar. Romantik. Gerçek dünyada, çocuklarım evleri yönetiyor, takımlar kuruyor, kararlar alıyor ve, kutsal değerlere aykırı olsa da, Pazar günleri birbirlerini arıyorlar. Sıradan bir ailede Pazar günü denilen şey, bizim ailemizde entrika. Bu bir kelime meselesi.…” diyerek her ailede olduğu gibi tartışmalar yaşandığını, ancak entrika olmadığını savundu.

“EVLATLARIM SİZE ZAMAN AYIRDI”

Arnauld mektubuna ise çarpıcı bir şekilde son verdi: ” İzin verirseniz, daha ciddi bir söz söylemeliyim. Lüks sektörü, çeyrek dönemler yerine nesiller boyunca düşünen nadir sektörlerden biridir. Bir konyak satılmadan önce 10 ila 50 yıl arasında dinlenir. Bir bağ seksen yıl boyunca nesilden nesile aktarılır. Bir bavul veya cam ustasının uzmanlığı yirmi yılda kazanılır ve üç yılda kaybolur. Bunu dijital bir platform gibi yönetemezsiniz; onu beslersiniz, hazırlarsınız, aktarırsınız. Bu uzun vadeli bir iş ve bir sorumluluktur; üstelik bana ait olmadığı için daha da ciddidir. Bu, grubun 220.000 çalışanının, Fransa’da çalışan 40.000 kişinin, ona bağlı ailelerin ve sadece koruyucusu olduğumuz markaların uzmanlığına aittir.

Tüm bunlardan -ülke genelinde yüzlerce üretim atölyesi, her yıl sanat ve zanaat alanında eğitilen binlerce çırak- dizi tek bir kelime bile anmayı uygun görmedi. Bunun yerine, gardıropları envanterlemeyi ve bir aile yemeğini röntgenlemeyi tercih ettiler. Bu bir editörlük tercihi. Ve son derece saygıdeğer. Özgür bir ülkede, insan atölyelere kıyasla dedikoduyu tercih edebilir. Daha ilgi çekici olduğunu rahatlıkla kabul ediyorum.

CHANEL’E FARKLI TARİFEYE KIZDI

(…) Önceki seriniz Chanel’in sahipleri Wertheimer’larla sona ermişti: “ihtiyatlı,” “sanat hamileri,” “gözlerden uzak, dördüncü kuşaklarını destekleyenler.” Bu seri ise Arnault’lar hakkında: “zarif,” “korku,” “rekabetler.” Bu iki aile arasındaki fark ne? Wertheimer’lar sizi ağırlamadı. Biz ağırladık.

Altı ay boyunca, sizin isteğiniz üzerine, çeşitli liderler sizinle görüşmek, çalışmalarını ve küresel bir grubu yönetmenin gerekliliklerini sunmak için zaman ayırdılar.
Ailem de aynısını yaptı: beş çocuğum, eşim, özveri ve özenle, ve ben. Hepimiz hazır, hepimiz müsait, hepimiz birlik içindeydik.

Şeffaflığı cezalandırdığınızdan şiddetle şüpheleniyorum. Bu, gelecekteki çalışmalarınız için bir ders olsun.

‘BAHİS’ SORUSU

Gülümseyerek son bir soru sormak istiyorum. 1984’te Boussac’ın başına geçtiğimde, gazeteniz kırk yıl sonra Fransa’nın lüks sektöründe dünya lideri olacağına, Fransız mükemmelliğinin bayrağını yaklaşık 100 ülkede taşıyacağına ve kamu hazinesine 40 milyar eurodan fazla katkıda bulunacağına tek bir frank, sembolik bir frank bile olsa, bahse girer miydi?

Cevap vermek için acele etmeyin. Sizi Vakıfta bir aperatife davet edeceğim. Şaraplar Fransız olacak. Hatta dizinizden bazı karakterlerle bile karşılaşabilirsiniz.

Göreceksiniz: düşündüğünüzden daha cana yakınlar.

Bana gelince, emin olun: Le Monde’daki harika bulmacaları çözmeye devam edeceğim.

Bernard Arnault”

patronlardunyasi.com

İLGİLİ HABER:

Lüks devi LVMH’nin patronu Bernard Arnault’un 5 varisli gelecek planı, hanedanın zehiri, şirketin geleceği endişesi